Ást
Sólin brennir nóttina
og nóttin slökkvir dag
þú ert athvarf mitt fyrir
og eftir sólarlag
þú ert yndi mitt áður
og eftir að dagur rís
svölun í sumarsins eldi
og sólbragð af vetrarins ís
svali á sumardögum
og sólskin um vetrarnótt
þögn í seiðandi salli
og söngur ef allt er hljótt
söngur í þöglum skógum
og þögn í borganna dyn
þú gafst mér jörðina og grasið
og Guð á himnum að vild.
Þú gafst mér skýin og fjöllin og Guð,
til að styrkja mig
Ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig.
Ég fæddist til ljóssins og lífsins,
er lærði ég að unna þér.
Ást mín fær ekki fölnað,
fyrr en með sjálfri mér.
Aldir og andartök hrynja
með undursamlegum nið
það er ekkert í heiminum öllum
nema eilífðin, Guð og við.
Þú gafst mér skýin og fjöllin og Guð,
til að styrkja mig
Ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig.
Ég fæddist til ljóssins og lífsins,
er lærði ég að unna þér.
Ást mín fær ekki fölnað,
fyrr en með sjálfri mér.
Þú gafst mér skýin og fjöllin og Guð,
til að styrkja mig
Ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig.
Ég fæddist til ljóssins og lífsins,
er lærði ég að unna þér.
Ást mín fær ekki fölnað,
fyrr en með sjálfri mér.
Tvær Stjörnur
Tíminn flýgur áfram og hann teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það hvert hann fer
en ég vona bara að hann hugsi soldið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til þín.
Ég gaf þér forðum keðju úr gulli um hálsinn þinn
svo gleymdir þú mér ekki í dagsins amstri nokkurt sinn
í augunum þínum svörtu horfði ég á sjálfan mig um hríð
og ég vonaði að ég fengi bara að vera þar alla tíð
Það er margt sem angrar en ekki er það þó biðin
því ég sé það fyrst á rykinu hve langur tími er liðinn
og ég skrifa þar eitthvað með fingrinum sem skiptir öllu máli
því að nóttin mín er dimm og ein og dagurinn á báli
Já og andlitið þitt málað hve ég man það alltaf skýrt
auglínur og bleikar varir brosið svo hýrt
jú ég veit vel að ókeypis er allt það sem er best
en svo þarf ég að greiða dýru verði það sem er verst
Ég sakna þín í birtingu að hafa þig ekki við hlið mér
og ég sakna þín á daginn þegar sólin brosir við mér
og ég sakna þín á kvöldin þegar dimman dettur á
og ég sakna þín mest á nóttinni er svipirnir fara á stjá.
Svo lít ég upp og ég sé við erum saman þarna tvær
stjörnur á blárri festingunni sem færast nær og nær
ég man þig þegar augun mín eru opin hverja stund
en þegar ég nú legg þau aftur fer ég á þinn fund
Með þér
Sérðu ekki við fæddumst til að standa hlið við hlið
og halda út á veginn saman og líta aldrei við.
Með þér vil ég verða gamall og ganga lífsins veg,
með þér er líf mitt ríkara - með þér er ég bara ég.
Menn segja ég sé breyttur og syngi um börnin og þig
ég syng um það sem skiptir máli aðeins fyrir mig.
Eitt mátt þú vita - ég elska þig meira en lífið sjálft,
ég trúi án þín mitt líf væri hvorki heilt né hálft
Með þér er vorið yndislegt
og sumarið dýrðin ein.
Með þér er haustið göngutúr
og ævintýri undir stein.
Með þér er veturinn kertaljós,
koss og stök rós.
Sólin brennir nóttina
og nóttin slökkvir dag
þú ert athvarf mitt fyrir
og eftir sólarlag
þú ert yndi mitt áður
og eftir að dagur rís
svölun í sumarsins eldi
og sólbragð af vetrarins ís
svali á sumardögum
og sólskin um vetrarnótt
þögn í seiðandi salli
og söngur ef allt er hljótt
söngur í þöglum skógum
og þögn í borganna dyn
þú gafst mér jörðina og grasið
og Guð á himnum að vild.
Þú gafst mér skýin og fjöllin og Guð,
til að styrkja mig
Ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig.
Ég fæddist til ljóssins og lífsins,
er lærði ég að unna þér.
Ást mín fær ekki fölnað,
fyrr en með sjálfri mér.
Aldir og andartök hrynja
með undursamlegum nið
það er ekkert í heiminum öllum
nema eilífðin, Guð og við.
Þú gafst mér skýin og fjöllin og Guð,
til að styrkja mig
Ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig.
Ég fæddist til ljóssins og lífsins,
er lærði ég að unna þér.
Ást mín fær ekki fölnað,
fyrr en með sjálfri mér.
Þú gafst mér skýin og fjöllin og Guð,
til að styrkja mig
Ég fann ei hvað lífið var fagurt
fyrr en ég elskaði þig.
Ég fæddist til ljóssins og lífsins,
er lærði ég að unna þér.
Ást mín fær ekki fölnað,
fyrr en með sjálfri mér.
Tvær Stjörnur
Tíminn flýgur áfram og hann teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það hvert hann fer
en ég vona bara að hann hugsi soldið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til þín.
Ég gaf þér forðum keðju úr gulli um hálsinn þinn
svo gleymdir þú mér ekki í dagsins amstri nokkurt sinn
í augunum þínum svörtu horfði ég á sjálfan mig um hríð
og ég vonaði að ég fengi bara að vera þar alla tíð
Það er margt sem angrar en ekki er það þó biðin
því ég sé það fyrst á rykinu hve langur tími er liðinn
og ég skrifa þar eitthvað með fingrinum sem skiptir öllu máli
því að nóttin mín er dimm og ein og dagurinn á báli
Já og andlitið þitt málað hve ég man það alltaf skýrt
auglínur og bleikar varir brosið svo hýrt
jú ég veit vel að ókeypis er allt það sem er best
en svo þarf ég að greiða dýru verði það sem er verst
Ég sakna þín í birtingu að hafa þig ekki við hlið mér
og ég sakna þín á daginn þegar sólin brosir við mér
og ég sakna þín á kvöldin þegar dimman dettur á
og ég sakna þín mest á nóttinni er svipirnir fara á stjá.
Svo lít ég upp og ég sé við erum saman þarna tvær
stjörnur á blárri festingunni sem færast nær og nær
ég man þig þegar augun mín eru opin hverja stund
en þegar ég nú legg þau aftur fer ég á þinn fund
Með þér
Sérðu ekki við fæddumst til að standa hlið við hlið
og halda út á veginn saman og líta aldrei við.
Með þér vil ég verða gamall og ganga lífsins veg,
með þér er líf mitt ríkara - með þér er ég bara ég.
Menn segja ég sé breyttur og syngi um börnin og þig
ég syng um það sem skiptir máli aðeins fyrir mig.
Eitt mátt þú vita - ég elska þig meira en lífið sjálft,
ég trúi án þín mitt líf væri hvorki heilt né hálft
Með þér er vorið yndislegt
og sumarið dýrðin ein.
Með þér er haustið göngutúr
og ævintýri undir stein.
Með þér er veturinn kertaljós,
koss og stök rós.